wolontariusz.org

[iframe width=”560″ height=”315″ src=”http://www.youtube.com/embed/XeEZtkJ8CdQ” frameborder=”0″ allowfullscreen]

Dosyć masz schematycznego życia, ciągłego pośpiechu, nieustannego braku czasu, nudnej pracy?

Joanna Narajchowska pracowała w korporacji w Trójmieście.  Do Tary przyjechała na miesiąc, na wolontariat. Uznała, że traperskie życie na łonie natury i pomoc zwierzętom to coś dla niej. Podjęła więc ryzyko i dzięki temu jej życie zmieniło się diametralnie. Być może zamieszka w Tarze na zawsze.

Świątek, piątek czy niedziela – wolontariuszy czeka pobudka o świcie. Karmienie koni i wyprowadzanie ich na pastwiska, ale też sprzątanie terenu, łatanie dachów, budowanie płotów – to codzienne obowiązki. Trudna praca? Krzysztof Szynklosz mówi, że przyjemna, głównie ze względu na kontakt z końmi.

Jeśli i dla Ciebie może to być przyjemne, warto wiedzieć, że Fundacja Tara wciąż czeka na wolontariuszy.

[iframe width=”560″ height=”315″ src=”http://www.youtube.com/embed/rrv1SGBqIdA” frameborder=”0″ allowfullscreen]

Ginette i Michele Lemercier w Polsce pracują z niepełnosprawnymi. Pomagają  im w zajęciach manualnych a niepełnosprawni uczą ich polskich słów. W czasie wolontariatu w Młodzieżowym Centrum Leczniczo-Rehabilitacyjnym „Kleks” we Wrocławiu integracja francuskich wolontariuszy i polskich podopiecznych zaszła naturalnie, dzięki wspólnie przeżywanej codzienności. Naturalna też jest tolerancja dla inności – tej narodowej i tej intelektualnej.

Obie strony stanowią dla siebie okno na świat. Ginette i Michele poznają świat. Haiti, Afryka Centralna, Burkina Faso, Komory, Kongo, Polska – te kraje zwiedzili w czasie swej aktywności wolontariackiej.

A jak to wygląda z perspektywy niepełnosprawnych? Jedna z podopiecznych „Kleksa” mówi: „Przychodzi do nas ktoś z innego świata, z tego drugiego. Przychodzą ci, którzy nam pomagają wewnętrznie.  To dla nas ważne. To jest jakby okno. Jakby ściana mogła się otworzyć raz na jakiś czas.”

Niesamowite, prawda?

Wiosna – jest?

Przydział zadań – jest.

I misja. Jest.

Tak oto uzbrojeni: w szpadle, żonkile i ciastka, z piosenką na ustach, dziarskim krokiem wyruszyli – wolontariusze z Gimnazjum nr 34 we Wrocławiu. By wnieść moc, radość i uśmiech pacjentom Hospicjum Bonifratrów im. św. Jana Bożego. Jedyną słabością młodych siłaczy mogły być łzy. Ale o tych Agnieszka Żak, opiekunka Szkolnego Klubu Wolontariusza,  mówi, że są piękne i bać się ich nie należy.

Zobacz uczniów gimnazjum w działaniu. Zobacz, jakie efekty daje podjęty przez nich wysiłek.

[iframe width=”560″ height=”315″ src=”http://www.youtube.com/embed/O4F-10A8utk” frameborder=”0″ allowfullscreen]

[iframe width=”560″ height=”315″ src=”http://www.youtube.com/embed/fVR9XK2LK6w” frameborder=”0″ allowfullscreen]

Maliny z ogrodu, domowe wypieki, sałatki à la Marta Gessler i kwiaty. Za każdym razem, gdy jadą w odwiedziny do hospicjum w Będkowie, uczniowie ze Żmigrodu wkładają wiele serca w przygotowania. Tyle krzątaniny i troski, a wszystko po to, by chorzy choć na chwilę zapomnieli o cierpieniu. By uśmiech na ich twarzach gościł choć podczas jednej śpiewanej razem piosenki.

Wolontariat wpływa też na tych, którzy pomagają – współpraca nauczycieli i uczniów buduje dobrą atmosferę w szkole: mniej formalną i bardziej rodzinną. Pozwala pochwalić się talentami innymi, niż naukowe: kulinarnymi, muzycznymi, organizacyjnymi. Pomaga także nabyć ważnych umiejętności  przydatnych w pracy zawodowej: otwartości na dialog czy empatii. O zdobywaniu doświadczenia zawodowego otwarcie mówi Beata Wyrzykowska z Powiatowego Zespołu Szkół w Żmigrodzie, doradca zawodowy: „Wolontariat jest pięknym, altruistycznym sposobem na szukanie pracy.” Uważa, że bezpłatna pomoc innym to ważna informacja dla pracodawców: jeśli ktoś umie uczciwie i z oddaniem pracować za darmo, tym lepiej będzie wykonywał swoje obowiązki za pieniądze.

[iframe width=”560″ height=”315″ src=”http://www.youtube.com/embed/iq-5v44H15Y” frameborder=”0″ allowfullscreen]

Koorydantkorka wolontariatu z Gimanzjum nr 1 we Wrocławiu, Bożena Drab, na pytanie Oli Rusiniak o prywatną definicję wolontariatu wybucha śmiechem i bez wahania mówi, że to szaleństwo. Po sekundzie dodaje, że może to jednak misja?

Nie sposób… nie zgodzić się z tą opinią. Wolontariat jest w pewnym sensie szaleństwem. Robić coś dla innych, bezinteresownie, bez zarobków, rezygnując z wolnego czasu lub komfortu?

Jest też misją. Bo dzięki niemu świat (choć dla jednej konkretnej osoby) staje się odrobinę lepszy. Realizuje się marzenie o społeczeństwie obywatelskim, rośnie zaufanie społeczne.

Wolontariat jest też ryzykiem, które podejmujemy. Ryzykiem zmiany, która może się w nas stać dzięki pomocy innym, dzięki kontaktowi z potrzebującym.

Ale wolontariat to przede wszystkim spotkanie z drugim człowiekiem; spotkanie, które ubogaca obie strony:  uczy samodyscypliny i odpowiedzialności, zaufania, słuchania innych, zrozumienia. Pozwala poznać cudzą wrażliwość i inne spojrzenie na świat.

Zaryzykujesz?

[iframe width=”560″ height=”315″ src=”http://www.youtube.com/embed/hnopyKdK88I” frameborder=”0″ allowfullscreen]

Natrudzić muszą się nieźle. Nie dość, że chcą pomagać innym, to wcześniej, przez cały rok, trzeba przygotowywać się do wolontariatu: zdobyć wiedzę o miejscu wyjazdu, ludziach i ich kulturze oraz pomóc w szukaniu finansów. Tam, na Syberii, też łatwo nie jest:  pomaga się przy budowie boisk i przedszkoli. Z prac lżejszych można wymienić malowanie ścian i prostowanie gwoździ.

Śpi się na podłodze. Posiłków nikt nie podaje, gotować trzeba samodzielnie. I to nie tylko dla siebie, dla dwudziestu osób…

Ale! Warunki nie są najważniejsze Ważne jest, że wolontariat jest PRZYGODĄ, być może największą przygodą w życiu. Jest też okazją do samorozwoju, sprawdzenia siebie i przeżycia czegoś niesamowitego. Pozwala na poznawanie nowych ludzi i ciekawych kultur. A satysfakcja – zgodnie z tym, co mówi Adrian Kowalczyk, wolontariusz – jest olbrzymia i daje poczucie sukcesu.

Obejrzyj film –  poznaj tajniki wolontariatu w parafii św. Jana Chrzciciela w Bijsku, o którym opowiadają uczniowie Liceum Salezjańskiego we Wrocławiu.